Motivatie + Talent = Motivalent

Probaat middel tegen collectieve psychose?

Afgelopen weekend werd ik geconfronteerd met vervelend nieuws. De dochter van een vriend kampt met een psychische aandoening met allerlei bijkomende dwangmatig geconditioneerde kenmerken. Ik zal niet ingaan op het ziektebeeld, veel interessanter is eigenlijk de bron. Hoe kan iemand nou zo ver van zichzelf afraken? Mijn dochter van zes hoorde van de zoon van mijn vriend dat ze er dood aan kan gaan. Daar schrok mijn dochter heel erg van, zij is immers helemaal fan van haar. Ze snapte hier helemaal niets van en concludeerde ter plekke dat het haar en ons ook kan overkomen, waarop een huilbui volgde.

En dus begon ik aan mijn uitleg. De dochter van mijn vriend heeft een aantal jaren geleden om wat voor reden dan ook de conclusie getrokken dat haar uiterlijk bepaalt hoe leuk anderen haar vinden. Ze is steeds minder gaan eten. Ze dacht dat ze niet leuk gevonden zou worden met dikke billen. ‘Maar dat is niet waar, ze is juist heel leuk!’ was de reactie van mijn dochter. ‘Inderdaad’ gaf ik aan, ‘dat klopt. Alleen dat is ze vergeten. Ze is vergeten dat ze leuk is en dat dikke of normale billen haar niet minder leuk maken.’

Tja, wellicht een beetje een zwaar verhaal voor dit blog. Echter, de brug naar onszelf is snel gemaakt. Doen wij allen onszelf dit in meer of mindere mate niet ook geregeld aan? Hebben wij in het verleden geen conclusies getrokken op basis van een beeld dat niet klopte? Hebben wij niet ook verkeerde aannames gedaan en foute overtuigingen gevormd over iets of iemand? Als je antwoord nu nee is, mag je wetenschappelijk gelegitimeerd aan jezelf gaan twijfelen! Meer dan 20% van de werkenden onder ons kampt met overmatige stress en zelfs burn-out verschijnselen. Mede daardoor zitten zo’n 900.000 mensen aan de antidepressiva.

Is dit niet een symptoom van een soort collectieve psychische aandoening met dwangmatig geconditioneerde kenmerken? Uit alles om ons heen blijkt dat we het ‘normaal’ vinden om zo hard te werken dat onze gezondheid eronder lijdt. Of dat we lange tijd iets doen wat we niet (meer) leuk vinden of waar we niet goed in zijn, omdat we denken dat er geen andere oplossing is. Velen van ons gaan al jarenlang zo door, zonder rustig te overdenken of dit wel ‘normaal’ is.

Stop! Het lijkt me goed om hierbij stil te staan en niet direct te bedenken welke risico’s kleven aan het doorbreken van de status quo. Onderzoek jouw kansen, wees geen slaaf van het geconditioneerde systeem dat wij met elkaar in stand houden. Neem eens rustig de tijd om na denken over wat jij ook alweer echt wilde, neem de tijd om uit te zoeken wat jou nu werkelijk motiveert! En oh ja, waar was jij ook alweer goed in?

Zou het kunnen zijn dat jouw beeld niet overeenkomt met die van anderen? Zo ja, ga dan het gesprek met jezelf en jouw omgeving aan. Komen jouw motivatoren terug in jouw werk (en privé-) leven? En check vervolgens bij familie, vrienden en collega’s of jouw motivatoren ook door jouw omgeving worden herkend als talent...

Hoe meer jouw motivatoren en jouw talenten synchroon lopen met elkaar (motivator + talent = motivalent), hoe meer jij doet wat je leuk vindt en waar je goed in bent, hoe beter jij tot je recht komt en hoe gelukkiger jij je voelt!

Laten we eens wat vaker aan elkaar vragen: 'hoe Motivalent ben jij eigenlijk?' 

Lees ook het blog "Wij weten wat talent is, toch?" van Maarten Hack

Recent Articles

Motivatie en Talent; kunnen we iets leren van vrijwilligers?

Mijn hele leven heb ik gewerkt in profit organisaties. En inmiddels ben ik mede-eigenaar van enkele

Motivatie + talenten = gouden combinatie!

Het is vanzelfsprekend dat je als HR-professional streeft naar tevreden medewerkers en positieve...

De waarde van selecteren

Schaarste veroorzaakt concessies

Het zijn geen gemakkelijke tijden voor de recruiter. Sollicitanten...